Sağlıklı bir tarım toprağında organik maddenin en az %3 olması istenir.
Toprak, yaşayan devasa bir biyolojik reaktördür. Organik tarım, sadece kimyasal kullanmamak değil, bu reaktörün çarklarını döndüren mikrobiyal florayı hayatta tutmaktır.
Sağlıklı bir toprakta Bacillus subtilis, Bacillus megaterium gibi faydalı bakteriler bitki kökleriyle ortak yaşam (simbiyoz) kurar. Bu mikroorganizmalar, bitkinin alamadığı inorganik formdaki fosfor ve potasyumu çözerek bitkiye sunar.
Organik tarım pratikleri, rizosfer (kök bölgesi) tabakasını güçlendirir, bitkinin su ve besin tutma kapasitesini maksimize eder.
Organik tarım aslında bitkiyi değil, toprağı besleme sanatıdır.
Günümüzde tarım topraklarının büyük kısmında organik madde %1'in altına düşmüş durumda.
Toprağın sürekli alt üst edilmesi, içerideki hapsolmuş karbonun oksijenle hızla reaksiyona girip karbondioksit olarak uçmasına neden olur.
Sürekli azot, fosfor ve potasyum (NPK) dayatması, topraktaki karbon-azot (C:N) dengesini bozar. Sentetik gübreler, topraktaki doğal florayı ve faydalı mikroorganizmaları tembelleştirir, sayılarını dramatik şekilde azaltır.
Toprağa geri dönmesi gereken bitkisel atıklar yakıldığında, toprağın hümik ve fulvik asit sentezleme kapasitesi sıfırlanır.
Erozyonla birlikte toprağın en değerli, organik maddece en zengin üst katmanının akıp gitmesine yol açar.
Son yirmi yılda sadece kimyasala dayalı tarımın fiziksel sınırlarına dayandık.
Ne kadar sentetik gübre atılırsa atılsın, organik maddesi olmayan toprak sünger yapısını kaybettiği için gübreyi tutamaz. Yıkanan gübre yeraltı sularına karışır (liçing) ve bitki aç kalır.
Biyolojik çeşitliliği kaybolmuş, Bacillus pumilus veya amyloliquefaciens gibi doğal kök koruyucu bariyerlerden yoksun bitkiler, patojenlere karşı savunmasız kalır. Bu da çiftçiyi her yıl daha ağır pestisit (tarım ilacı) kullanmaya iter; toprağı daha da zehirleyen kısır bir döngü başlar.
1950'lerdeki bir elmanın içerdiği vitamin ve mineral değerini bugün alabilmek için aynı elmadan 4-5 tane yemek gerekiyor. Organik madde yoksa, şelasyon (minerallerin bitkiye taşınması) olmaz. Magnezyum, çinko ve demir eksikliği doğrudan insan bağışıklığını zayıflatır.
19501 elmaÜrünlerin tadı, bitkinin sentezlediği doğal şekerler (Brix derecesi) ve sekonder metabolitlere (polifenoller, antioksidanlar) bağlıdır. Stres altındaki, sadece sentetik azotla şişirilmiş bir domates "su deposu" gibidir; aroması yoktur. Organik maddesi yüksek toprak, ürünün genetik lezzet profilini tam olarak ortaya çıkarır.
Bağırsak floramızın sağlığı, yediğimiz gıdaların yetiştiği toprağın sağlığıyla doğrudan ilişkilidir. Ölü topraktan gelen "sterilize" ve pestisit kalıntılı gıdalar, insan bağırsağındaki faydalı mikroorganizmaları da yok eder.
Toprak mikrobiyolojisinden insan sağlığına uzanan etki zinciri
Sentetik gübre ve böcek ilaçları toprak mikrobiyotasını tahrip eder. Besin şelasyonu gerçekleşmediği için yıkanma artar, ürünlerin brix/aroma değerleri düşer ve insan bağışıklığı yetersiz beslenir.
Aşamaların üzerine dokunun.
Sentetik gübreler toprağa "hazır yemek" sunarken toprağı tembelleştirir. Oysa doğanın kendi mekanizmasında bitki, köklerinden salgıladığı karbonhidrat ve aminoasitlerle (kök eksüdaları) faydalı bakterileri kendine çeker. Bu ortak yaşamın (simbiyoz) en güçlü aktörleri Bacillus cinsi bakterilerdir.
Bu bakterilerin en büyük mucizesi "endospor"
oluşturabilmeleridir.Yani kuraklık, aşırı sıcak veya kimyasal baskı gibi zorlu koşullarda kendilerini korumaya alıp, şartlar düzeldiğinde tekrar uyanarak çalışmaya devam edebilirler.
Aktif hücre
Konvansiyonel tarımda tek tip çözüm varken, biyolojik tarımda her bir Bacillus suşunun (türünün) uzmanlık alanı farklıdır.
Kök etrafında aşılmaz bir biyofilm tabakası örer. Topraktan gelen Fusarium veya Verticillium gibi hastalık yapıcı (patojen) mantarların köke ulaşmasını fiziksel olarak engeller. Aynı zamanda doğal antibiyotikler salgılayarak patojenleri yok eder.
Türkiye topraklarında fosfor çoktur ancak kireçle bağlandığı için bitki bunu alamaz. B. megaterium, salgıladığı organik asitlerle topraktaki kilitli fosforu çözer (solübilitasyon) ve bitkinin doğrudan emebileceği forma sokar. Boşa atılan fosfor gübresi israfını bitirir.
Bitkinin bağışıklık sistemini tetikler (Sistemik Kazanılmış Direnç - SAR). Özellikle tuzluluk, kuraklık veya ağır metal toksisitesi gibi çevresel stres faktörlerine karşı bitkinin dayanıklılığını artırır.
Doğal bitki gelişim hormonları (örneğin IAA - İndol Asetik Asit) sentezler. Saçak kök oluşumunu inanılmaz derecede teşvik eder. Kök ne kadar derine inerse, bitki o kadar güçlü beslenir.
Topraktaki anız ve organik atıkları hızla parçalayarak (degredasyon) humusa çeviren güçlü enzimler (proteaz, amilaz) üretir. Toprağın su tutma kapasitesini ve havalanmasını artırır.
Bu bakteriler toprağa uygulandığında rastgele dağılmazlar; doğrudan bitki köküne (rizosfer) yönelirler.
Bakteriler kök yüzeyine tutunur ve hızla çoğalarak kökü bir eldiven gibi sarar.
Topraktaki demir, çinko, mangan gibi mikro elementleri organik asitlerle şelatlayarak bitkinin damarlarına pompalar.
Kök etrafındaki tüm besini ve yaşam alanını faydalı Bacillus bakterileri kapladığı için, zararlı mantar ve bakterilere yaşayacak alan kalmaz ve açlıktan ölürler.
Kimyasalla şişirilmiş bir bitkide mineraller eksiktir. Ancak Bacillus destekli organik bir toprakta yetişen bitki, topraktaki tüm iz elementleri bünyesine alır.
Bu durum meyve ve sebzelerde Brix değerini (doğal şeker ve aroma yoğunluğunu) zirveye çıkarır. Domates eski kokusuna, üzüm o yoğun aromasına kavuşur.
Dahası, bu besinleri tüketen insanın bağışıklık sistemi, bitkinin topraktan aldığı çinko, selenyum ve magnezyum sayesinde doğal yollarla güçlenir.
Tarımda sağlığın şifresi eczanede değil, topraktaki mikrobiyomdadır.
Toprak bakterilerinin bitki kök çevresinde (rizosfer) gerçekleştirdiği faydalı biyokimyasal süreçler.
Her tarlanın toprağı farklıdır. Analiz sonucunuzu ve ekeceğiniz ürünü paylaşın; toprağınızı canlandıracak uygulamayı ve sezonluk besleme programını birlikte belirleyelim.
Toprak, yaşayan devasa bir biyolojik reaktördür. Organik tarım, sadece kimyasal kullanmamak değil, bu reaktörün çarklarını döndüren mikrobiyal florayı hayatta tutmaktır. Organik tarım aslında bitkiyi değil, toprağı besleme sanatıdır.
Ürünlerin tadı, bitkinin sentezlediği doğal şekerler (Brix derecesi) ve sekonder metabolitlere (polifenoller, antioksidanlar) bağlıdır. Stres altındaki, sadece sentetik azotla şişirilmiş bir domates "su deposu" gibidir; aroması yoktur. Organik maddesi yüksek toprak, ürünün genetik lezzet profilini tam olarak ortaya çıkarır.
1950'lerdeki bir elmanın içerdiği vitamin ve mineral değerini bugün alabilmek için aynı elmadan 4-5 tane yemek gerekiyor. Organik madde yoksa, şelasyon (minerallerin bitkiye taşınması) olmaz. Magnezyum, çinko ve demir eksikliği doğrudan insan bağışıklığını zayıflatır.
Sentetik gübreler toprağa "hazır yemek" sunarken toprağı tembelleştirir. Oysa doğanın kendi mekanizmasında bitki, köklerinden salgıladığı karbonhidrat ve aminoasitlerle (kök eksüdaları) faydalı bakterileri kendine çeker. Bu ortak yaşamın (simbiyoz) en güçlü aktörleri Bacillus cinsi bakterilerdir.
Bu bakterilerin en büyük mucizesi "endospor" oluşturabilmeleridir. Yani kuraklık, aşırı sıcak veya kimyasal baskı gibi zorlu koşullarda kendilerini korumaya alıp, şartlar düzeldiğinde tekrar uyanarak çalışmaya devam edebilirler.
Bu bakteriler toprağa uygulandığında rastgele dağılmazlar; doğrudan bitki köküne (rizosfer) yönelirler.
Kolonizasyon: Bakteriler kök yüzeyine tutunur ve hızla çoğalarak kökü bir eldiven gibi sarar.
Şelasyon (Mineral Taşıma): Topraktaki demir, çinko, mangan gibi mikro elementleri organik asitlerle şelatlayarak bitkinin damarlarına pompalar.
Rekabetçi Dışlama (Competitive Exclusion): Kök etrafındaki tüm besini ve yaşam alanını faydalı Bacillus bakterileri kapladığı için, zararlı mantar ve bakterilere yaşayacak alan kalmaz ve açlıktan ölürler.